18 Paź

Podsumowanie reformy nauki

Reforma szkolnictwa wyższego wprowadza parę umiarkowanych prosocjalnych rozwiązań umieszczając je w antyspołecznych ramach nowej ustawy.

Rozwiązania prosocjalne:

  • zapewnienie wszystkim doktorantom stypendium wysokości 110 procent minimalnego wynagrodzenia
  • uregulowanie kwestii stypendiów socjalnych dla małżeństw
  • stabilizacja warunków pracy naukowców

Rozwiązania godzące w zrównoważony rozwój kraju:

  • powiązanie uprawnień do doktoryzowania i habilitowania z kategorią naukową dyscypliny
  • odebranie praw do prowadzenia studiów ogólnoakademickich magisterskich w dyscyplinach kategorii B i B+

Konsekwencje:

  • utrata uprawnień do habilitowania i doktoryzowania przez 1/3 do połowy wszystkich dzisiejszych jednostek. Odpowiednio: utrata uprawnień do prowadzenia studiów magisterskich około połowy jednostek.
  • groźba utraty przez większość uczelni wojewódzkich (Uniwersytet w Szczecinie, lecz też np. Uniwersytet Gdański) prawa do nazwy „uniwersytet”.
  • niemożliwość reprodukcji zespołów naukowych, odpływ kadr, specjalistów i młodzieży z dawnych miast uniwersyteckich, wojewódzkich.
  • degradacja miast i regionów

Rozwiązania likwidujące niezależność nauki i uniwersytetów:

  • możliwość rozwiązania kierunku kategorii B decyzją administracyjną ministra, z tytułu nieodpowiadania ekonomicznym i społecznym potrzebom regionu.
  • automatyczna utrata pracy przez naukowca wobec którego toczy się postępowanie karne
  • ustalanie strategii uczelni przez Radę Uczelni, ciało w którym ponad 50 % i przewodniczący wywodzi się spoza uczelni
  • brak określenia kto wyłania kandydatów do Rady Uczelni
  • wyznaczanie kandydatów na rektora przez Radę Uczelni
  • redukcja uprawnień Senatu w stosunku do władzy rektorskiej; brak kompetencji kontrolnych
  • nadmierne wzmocnienie władzy rektorskiej, niekontrolowanej w swoich funkcjach – np. prowadzenia polityki finansowej
  • brak możliwości odwołania od negatywnej oceny okresowej, której reguły określa rektor.

Podsumowanie: ustawa wyposaża ministra w kompetencje zagrażające niezależności uczelni, wygasza samorządność uniwersytecką, wprowadza mechanizmy korupcjogenne (brak wewnętrznej kontroli władzy). Pozytywne elementy ustawy nie równoważą wygaszenia większości uczelni wojewódzkich.